Na súa tristura
agora se somerxe.

Coa súa melancolia
a todos nos deprime.

Ela é a nosa alegría,
se ela nos falta,
se ela está triste,
¿cómo podemos
estar nós?

A vida danos paos inútiles
que son probas que nos temos
que nos temos que superar.

Recórdao,
ti podes facelo,
e non te preocupes,
que as amigas ,
para iso estamos.

Ti axudáchenos,
agora nós
temos que axudarche.


SEMPRE CONTIGO,
nós todas